501 Maksad şem‘i münevver oldıSandûk-ı emel dür ile doldı
502 Tedrîc ile kıldı kilk-i takdîrNakş-ı garazı rahimde tasvîr
503 Ber verdi nihâl-i bâğ-ı maksûdAçıldı gül-i hadîka-i cûd
504 Çün va‘de erişdi doğdı bir ayHurşîd ruhıyla âlem-ârây
505 Şâd oldılar andan ata aneŞükrâne verildi çoh hizâne
506 El kıssa ademden oldı peydâBir tıfl-ı müzekker ü müzekkâ
507 Hurşîd kimi kemâle kâbilİsâ kimi tıfllıkda kâmil
508 Ol dem ki bu hâk-dâna düşdiHâlini bilüp figâna düşdi
509 Âhir günine evvel eyleyüp yâdAhıtdı sirişk kıldı feryâd
510 Ya‘nî ki vücûd dâm-ı gamdurÂzâdelerün yeri ademdür
511 Her kim ki esîr olur bu dâmaSabr etse gerek gam-ı müdâma
512 Olmışdı zebân-ı hâli gûyâSöylerdi ki ey cefâcı dünyâ
513 Bildüm gamunı senün ki çohdurGam çekmeğe bir harîf yohdur
514 Geldüm ki olam gamun harîfiGel tecribe kıl men-i zaîfi
515 Her handa gam olsa kılma ihmâlCem‘ eyle dil-i hazînüme sal
516 Hem ver mana gam yemek kemâliHem âlemi gamdan eyle hâlî
517 Peyveste meni esîr-i gam kılKem kılma nasîbümi kerem kıl
518 Zevk ile geçürme rûzgârumFânî olana yoh i‘tibârum
519 Ey aşk garîb-i âlem oldumÂvâre-i vâdî-i gam oldum
520 Tedbîr-i gam etmek olmaz oldıGeldüm gerü getmek olmaz oldı
521 Senden dilerem meded ki dâimTemkînüm ola senünle kâim
522 Bir bezmde kim şarâbı kandurSâkî cellâd-ı bî-emândur
523 Bir mey mana sun ki mest ü medhûşDâim özümi kılam ferâmûş
524 Ne geldüğümi bilem cihânaNe anı ki nişedür zemâne
525 Âlem gözüme görünmeye hîçBu riştede bulmayam ham u pîç
526 Dâye anı pâk kıldı kandanKaldurdı bu tîre hâk-dandan
527 Guslin verüp âb-ı çeşm-i terdenSüt yerine verdi kan ciğerden
528 Akvâm u kabâili olup şâdOl nev-rese Kays koydılar ad
529 Cân ile kılurdı dâye i‘zâzEsbâb-ı kemâl-i terbiyet sâz
530 Lâkin o edüp hemîşe nâleHoşnûd değüldi hîç hâle
531 A‘zâsın edüp eliyle efgârEylerdi müdâm nâle-i zâr
532 Süt içse sanurdı kim içer kanEmcek görünürdi ana peykân
533 Yoh idi firîb ile karârıYanında firîbün i‘tibârı
534 Bir gün anı gezdürürdi dâyeDerdini yetürmeğe devâya
535 Bir evde meğer ki bir perî-veşOl tıflı görüp besî müşevveş
536 Rahm etdi eline aldı bir demTıfl anı görünce oldı hurrem
537 Hüsnine bahup karâr dutdıFeryâd ü figânını unutdı
538 Oldukça elinde oldı handânDüşdükde elinden etdi efgân
539 Mâhiyyetini çü dâye bildiOl mâhı ana enîs kıldı
540 Oldı bu dahi anunla mu‘tâdNe dâye ne ane eyledi yâd
541 Zâtında çü var idi mahabbetMahbûb görünce dutdı ülfet
542 Aşk idi ki oldı hüsne mâilHüsni ne bilürdi tıfl-ı gâfil
543 Ma‘lûm idi ehl-i hâle ol hâlKim nüsha-i aşkdur bu timsâl
544 Elbette bu tıflı zâr eder aşkÂşüfte-i rûzgâr eder aşk
545 Elbette kılur bu subh te’sîrHurşîd çıhup olur cihân-gîr
546 Çün terbiyeti edip o dâyeVerdi eser-i tamâm ol aya
547 Gün günden edüp kemâl hâsılOl mâh-ı nev oldı bedr-i kâmil
548 Geldükçe mey-i vefâdan eyyâmHer devrede sundı ana bir câm
549 Tâ kıldı anı tamâm ser-mestTedrîc ile dâm-ı aşka pâ-best
550 Çün sür’at ile dönüp zemâneOn yaşına yetdi ol yegâne
551 Babasına muktezâ-yı âdetFarz oldı ki anı ede sünnet
552 Cem‘ etdi ehâlî-i diyârıHer sâhib-i izz ü i‘tibârı
553 Bezl eyledi ol kadar zer ü sîmKim yetdi kıyâsa fakrdan bîm
554 Halk anda görende kesret-i mâlBîm oldı ki mün‘akis ola hâl
555 Ol sâf-zamîr ü pâk-meşrebBir bezm-geh eyledi müretteb
556 Kim görmedi anı çeşm-i sâgarCemşîdden özgeye müyesser
557 İtmâma yetüp tarîk-i sünnetTa’lîm-i ulûma yetdi nevbet
558 Esbâb ana eyleyüp mürettepVerdiler anunla zîb-i mektep
Bu bünyâd-ı binâ-yı belâdurveMukaddime-i elem-i ibtilâdur
559 Mektebde anunla oldı hem-demBir niçe melek-misâl kız hem
560 Bir saf kız oturdı bir saf oğlanCem‘ oldı behişte hûr ü gılmân
561 Oğlanlara kızlar olsalar yârAşka bulunur revâc-ı bâzâr
562 Kız nergis-i mest edüp füsûn-sâzOğlana satanda işve vü nâz
563 Oğlan niçe sabr pîşe kılsunVe sabrı hem olsa nişe kılsun
564 Ol kızlar içinde bir perî-zâdKays ile mahabbet etdi bünyâd
565 Bir turfe sanem ki akl-ı kâmilGördükde anı olurdı zâil
566 Zülfeyn-i müselseli girih-gîrCân boynına bir belâlu zencîr
567 Ebrû-yı hamı belâ-yı uşşâkHem cüft letâfet içre hem tâk
568 Her kirpüği bir hadeng-i hun-rîzPeykân-ı hadengi gamze-i tîz
569 Deryâ-yı belâ cebîn-i pâkiÇîn cünbişi mevc-i sehm-nâki
570 Çeşm-i siyehine sürmeden ârHindûsına sürme hem giriftâr
571 Ruhsârına reng-i gâzeden nengHergiz ana gâze vermemiş reng
572 Göz merdümeğinden olsa hâlîGöz merdümeği olurdı hâlî
573 La‘l ü düri gösterürdi her demEvrâk-ı gül içre ıkd-i şeb-nem
574 Ebvâb-ı tekellüm etse meftûhEmvâta verürdi müjde-i rûh
575 Şimşâd-ı latîfine mürekkebSîb-i zenah u türünc-i gabgab
576 Endâmı latîfe-i ilâhîDeryâ-yı letâfet içre mâhî
577 Şehbâz bahışlu âhu gözlüŞîrîn hareketlü şehd sözlü
578 Râh u revişi müdâm gamzeBaşdan ayağa tamâm gamze
579 Ayruhsıca-şekl ü hoşça-peykerYahşice sanem güzelce dilber
580 Âlem ser-i mûyınun tufeyliMahbûbe-i âlem adı Leylî
581 Kays anı görüp helâki oldıMin şevk ile derd-nâki oldı
582 Ol nâdire hem ki Kaysi gördüMin zevk bulup özin itürdi
583 Gördi ki bir âfet-i zemâneMisli dahi gelmemiş cihâna
Bu sıfat-ı Mecnûndurveİbtidâ-yı mihnet-i füzûndur
584 Bir dilber-i serv-kadd ü gül-rûyServ-i hoş u gül-ruh u semen-bûy
585 Şîrîn lebi menşe’-i letâfetRa‘nâ kadi durduğiyle âfet
586 Evsâf-ı letâfetinde söz çohEltâf-ı melâhatinde söz yoh
587 Şehlâ gözi nergis-pür-efsûnZîbâ kaşı nergis üzreki nûn
588 Hüsni güli lâle-i şafak-fâmZülfi hamı lâle üzreki lâm
589 Ağzı sıfatı hod etmek olmazEsrâr-ı nihâna yetmek olmaz
590 Zülfi sözi zikr-i halka-i râzLa‘l-i lebi âb-ı çeşme-i nâz
591 Devr-i meh-i rûyi çeşme-i nûrHâk-i kef-i pâyı sürme-i hûr
592 Bir gâyet ile şemâili hûbKim Leylî olanda ana matlûb
593 Bir gözgüye ger açup göziniGözgüde göreydi öz yüzini
594 Öz ârızına olurdı meyliKılmazdı hevâ-yı hüsn-i Leylî
595 Ol iki semen-ber ü sehî-kadBir birine oldılar mukayyed
596 Bir câmdan içdiler mey-i zevkOl iki harâb-ı bâde-i şevk
597 Girdâb-ı belâya oldılar garkKalmadı aralarında bir fark
598 Evzâ-ı muhâlif oldı yek-sânGûyâ iki tende idi bir cân
599 Her kim sorar olsa Kaysa bir râzLeylîden ana gelürdi âvâz
600 Kim Leylîye kılsa bir hitâbıKays idi ana veren cevâbı