2101 Bî-kesliğ olup sana mukarrerBî-kes olasan müdâm ü bî-zer
2102 Âkil kişi dûr-bîn gerekdürDünyâya ümîd bir direkdür
2103 Çün pendi düketdi ol hıred-mendMecnûna tefâvüt etdi ol pend
2104 Devletlü sözine oldı mâilBir fikr etdi ki ola âkil
2105 Kat‘ ede selâsil-i cünûnıSevdâsınun olmaya zebûnı
2106 Terk eyleye ârzû-yı dildârAşka dahi olmaya giriftâr
2107 Ammâ yine aşk şehriyârıFermânına çekdi ol figârı
2108 K’ey varı menüm olan cihândaNen var senün bu cism ü cânda
2109 Câna tama‘ etme kim menümdürTerk eyle teni ki meskenümdür
2110 Menden geç ü cân ü tenden ayrılKoy varlığunı özünle sen bil
2111 Gül-bün kimi kanı cûşa geldiBülbül sıfatı hurûşa geldi
2112 K’ey ayn-ı salâh olan beyânıVa‘zı mana âfiyet nişânı
2113 Men hem muna kâilem ki pendünMazmûn-ı kelâm-ı sûd-mendün
2114 Nisbet mana hayrdür değül şerGer olsa eşitmeği müyesser
2115 Gerçi sözüne kulağ dutdumNe sûd eşitdüm ü unutdum
2116 Sen deme ki dut haber sözümdenKim yoh haberüm menüm özümden
2117 Aşk aldı derûnum ü bîrûnumGetdi yele sabrum ü sükûnum
2118 Men akla teveccüh eylerem çohSevdâ yolumı duta ki yoh yoh
2119 Sen handan ü terk-i aşk handanAşk-ı ezelî çıhar mı cândan
2120 Halkun sitemiyle câna yetdümTerk eyle meni ki terkün etdüm
2121 Lutf eyle zaman zaman verüp pendIslâhuma olma ârzû-mend
2122 Artar elemüm bu mâcerâdanÂteş kimi cünbiş-i hevâdan
2123 Bir şîşe ki oldı pâre pârePeyvendine hîç var mı çâre
2124 Teklîfümi kılma hânümânaGör sür‘at-i gerdiş-i zemâne
2115 Çün sen hem anı koyup gedersenAnda meni iledüp n’edersen
2116 Ancak mana arz-ı mülk ü mâl etOğlunı özün kimi hayâl et
2127 Farz eyle ki mâle oldı vâlîGetdi yine gayre koydı mâli
2128 Ol kişver-i aşk pâdişâhıOl evc-i belâ vü derd mâhı
2129 Özr ile kılurdı eyleyüp âhBabasına şerh-i gam ki nâgâh
2130 Lerzân oluben ten-i hazîniKan doldı kolından âstîni
2131 Elverdi atasına tehayyürMecnûn dedi eyleme tefekkür
2132 Fasd eyledi ol büt-i perî-zâdNîş urdı anun kolına fessâd
2133 Ol zahm eseri görindi mendeBiz bir rûhuz iki bedende
2134 Bizde ikilik nişânı yohdurHer bir tenün özge cânı yohdur
2135 Sağınma ki oldur menem menBir cân ile zindedür iki ten
2136 Hurrem olurem ol olsa hurremGam yetse ana mana yeter gam
2137 Ol pîr çü vâkıf oldı hâleİnsâf getirdü ol kemâle
2138 Bildi ki değül bu nakş bâtılOlmaz hiyel ile aşk zâil
2139 Min-ba‘d nasîhat etmez oldıTa‘n ile fazîhat etmez oldı
2140 Terk etdi tarîka-i nizâınNevmîd olup eyledi vedâın
Bu Mecnûn atasınun terk-i nizâ‘ etdüğidürveNâ-çâr hasretle vedâ‘ etdüğidür
2141 K’ey rişte-i gevher-i murâdumÂyîne-i hüsn-i i‘tikâdum
2142 Bir lahza bana terahhum eyleGüftârum eşit tekellüm eyle
2143 Pervâ-yı men-i şikeste-hâl etAzm-i sefer eyledüm halâl et
2144 Nâ-hoş sana menden idi ahvâlMen getmelü oldum imdi hoş kal
2145 Zinhâr şikâyet etme mendenİnciklü hikâyet etme menden
2146 Dirlikde çün senden almadum kâmTevsenliğe düşdün olmadun râm
2147 Budur keremünden iltimâsumKim dutasen öldüğümde yasum
2148 Her lahza edüp figân ü zârîToprağuma edesen güzârı
2149 Teklîf-i neşât ü ayş kılmanKim sen deyesen bu resmi bilmen
2150 Feryâd ü figândur asl-ı mâtemSen hod bu revişdesen müsellem
2151 Öz âdetün ile nâle eyleEcrini mana havâle eyle
2152 Budur garazum ki dûst düşmenÜstümde durup kılanda şîven
2153 Bî-kesliğüm olmaya mana ârMa‘lûm edeler ki vârisüm var
2154 Çün kıldı vasiyyet ol perîşânDöndi eve geldi zâr ü giryân
2155 Derd ü elem etdi anı rencûrKalmadı hayâtı şem‘ine nûr
2156 Derdine bulınmaz oldı dermânMecnûn dedi verdi âkıbet cân
2157 Dünyâya ümîd dutmak olmazHergiz ölümi unutmak olmaz
2158 Hoş hâne-i ayşdür bu âlemDerdâ ki değül esâsı muhkem
Bu Mecnûnun atasınun vefâtından haberdâr olduğıdurveMezârına yol bulduğıdur
2159 Sâkî mey-i lâle-fâm yoh mıDözmen bu humâra câm yoh mı
2160 Öldürdi meni gam-ı nihânîYohdur mı şarâb-ı ergavânî
2161 Gam def‘ine durma eyle tedbîrElden geleni gel etme taksîr
2162 Dünyâ ki nigâr-ı dil-rübâdurZinhâr sağınma bî-vefâdur
2163 Sen gerçi olupsen ana meftûnOldur talebünde senden efzûn
2164 Sensen ana cehl ile taleb-kârOldur sana ilm ile hevâ-dâr
2165 Her niçe ki ana mihmânsenAyş ü tarab ile kâm-rânsen
2166 Andan sefer ihtiyâr edendeKurb-i Haka yüz dutup gedende
2167 Göz sürmesi eyleyüp gubârunTâ mahşer ola nigâh-dârun
2168 Yolunda özin verür fenâyaSahlar seni tapşurur bekâya
2169 Her kim ki bu nüktedendür âgâhDevrân-ı felekden etmez ikrâh
2170 Hem dirlikde azâbı olmazHem mevtden ictinâbı olmaz
2171 Bir gün ahıdup sirişk-i gül-gûnNecd üzre oturmış idi Mecnûn
2172 Min ta‘n ile bir cefâcı sayyâdOl zâra yetişdi kıldı feryâd
2173 K’ey ârdan el içinde ârîV’ey nâkıs olan ıyâr-ı ârı
2174 Yoh sende nişân-ı nâm ü nâmûsEfsûs ki ârsuzsen efsûs
2175 İnsâf değül sitemde isrâfİnsâfsuz olduğuna insâf
2176 Dirlikde atanı etmedün şâdBâri kıl anı ölende bir yâd
2177 Cân verdi mahabbetünde ol pîrYâd eylemedün nedür bu taksîr
2178 Yohdur mı cibilletünde âzermAllâhdan eylemez misen şerm
2179 Mecnûna bırahdı ol sadâ sûzArturdı figânın ol siyeh-rûz
2180 Bârân kimi daşa urdı başınMey kimi ayağa tökdi yaşın
2181 Kabrin sorup istedi nişâneOldı gözi yaşı tek revâne
2182 Çün gördi atasınun mezârunŞem‘ eyledi ana cism-i zârın
2183 Târ-ı tene derdi tâb verdiDil âteş ü dîde âb verdi
2184 Levh eyledi göğsini mezâraDırnağ ile kıldı pâre pâre
2185 Bağrına basup mezâr-ı pâkinGül yaprağı etdi levh-i hâkin
2186 Efgân ile tâze kıldı mâtemEfgânı içinde derdi her dem
2187 K’ey bânî-i bünye-i vücûdumİsyânı ziyân rızâsı sûdum
2188 İrşâdunı bilmedüm ganîmetYüz vây ki fevt olındı fursat
2189 Yüz hayf ki dutmadum tarîkunBir niçe gün olmadum refîkun
2190 Feyzün bana olmadı müyesserSen hayr dedün mey eyledüm şer
2191 Cevr ile sana cefâlar etdümYanlış vardum hatâlar etdüm
2192 Ey devletüm olma dûr mendenV’ey şem‘ götürme nûr menden
2193 Olsam gam-ı âleme giriftârAncak sen idün enîs ü gam-hâr
2194 Hem-râzum idün şikâyetümdeDem-sâzum idün hikâyetümde
2195 N’oldı gamuma getürmedün tâbKorhutdı seni meğer bu girdâb
2196 N’oldı sebep eyledün azîmetMenden mi idi sana hezîmet
2197 Ey menşe’-i cevher-i hayâtumHoşnûdlığundadur necâtum
2198 Bildüm işümi günâhkâremGeldüm sana hâr ü şerm-sârem
2199 Dünyâda seni men eyledüm zârUkbâda meni sen eyleme hâr
2200 Yahdun meni âteş-i cefâyaSaldun gam u mihnet ü belâya