1401 Hazerüm ta‘neden ol gâyete yetmişdür kimYâra ağyâr olup ağyârum ile yâr olubem
1402 Demezem dahi sana âşıkem ey gül zîrâSana âşıklığum izhâr edeli hâr olubem
1403 Akl u sabr u dil ü dîn getdi bi-hamdi’llâh kimSefer-i sâhil-i sevdâya sebük-bâr olubem
1404 Yoh Fuzûlî haberüm mutlak özümden bes kimVâlih-i nakş-ı hayâl-i ruh-i dildâr olubem
Bu Leylînün künc-i gamda giryânlığıdurveMecnûnun vâdî-i aşkda ser-gerdânlığıdur
1405 Zâr ağlar iken bu resme ol mâhBir turfe sadâ eşitdi nâgâh
1406 Bir kimse ohurdı şi‘r-i MecnûnBu nükte ibâretinde mazmûn
1407 K’ey neş’e-i aşkdan uran demMecnûnı sağınma Leylîden kem
1408 Mecnûn ile Leylîni berâberGer kimse der ise kılma bâver
1409 Leylîde eğerçi derd çohdurMecnûn-ı hazînce derdi yohdur
1410 Leylî eli iğnedendür efgârMecnûna kılıçlar eylemez kâr
1411 Leylîni eder harîr dil-gîrMecnûna verür neşât zencîr
1412 Leylî ister ki eksile gamMecnûn gamın arturur demâdem
1413 Mecnûndur ola gama girftârLeylî kime olmış ola gam-hâr
1414 Mecnûna yeter şikence-i tebLeylî kimedür tabîb yâ Rab
1415 Mecnûndur esîr-i dâm-ı LeylîLeylî kime salmış ola meyli
1416 Leylî dutup ol terâneye gûşÖz nağmesin eyledi ferâmûş
1417 Tahkîk ile bildi bu hisâbıKim yoh şererinde şu‘le tâbı
1418 Elbette belâ vü derdi gerdûnMecnûna verüpdür andan efzûn
Bu Leylînün İbni Selâma giriftâr olduğıdurveYârdan mahrûm ü mukayyed-i ağyâr olduğıdur
1419 Mi‘mâr-ı serâçe-i ibâretBeyle bu evi kılur imâret
1420 Kim seyrden olmayup tesellîÖz menziline dönende Leylî
1421 Vermişdi özine dürlü zîverHer zîvere bir netîce muzmer
1422 Tâ mahv ola gözden ahıdan hûnHem gönleği hem donıydı gül-gûn
1423 Tâ kim ola dûd-i âha mânendBağlanmış idi benefşe ser-bend
1424 Tâ kim ola savt-ı nâle pâ-mâlKollanmış idi sadâlu halhâl
1425 Tâ olmaya eşki yüzde ma‘lûmRuhsârına lû’lû’ idi manzûm
1426 Ra‘nâ başa serpüben leçeklerNazük bele sancuben etekler
1427 Pervânesüz eylemezdi şem‘inEylerdi dür-i sirişk cem‘in
1428 Ra‘nâ ra‘nâ yürürdi mâhBir şekl ile kim tebâreka’llâh
1429 Ol asrda var idi ArabdaBir mu‘teber aslda nesebde
1430 Manzûr-ı eâzım u eâliMakbûl-ekâbir ü ehâli
1431 İdrâki bülend ü hüsni dil-keşEtvârı huceste sîreti hâş
1432 Vermiş Hak anun olan murâdınBaht İbni Selâm kılmış adın
1433 Ol turfe hümâ-yı evc-i ikbâlAsûde-zamîr ü fâriğu’l-bâl
1434 Av kasdına eylemişdi pervâzAltında ukâb elinde şehbâz
1435 Bir râh-güzerde ol nigâraUğraşdı vü kıldı bir nezâre
1436 Cân ü ciğerinde kalmadı tâbMahv oldı nite ki odda sîm-âb
1437 Terk etdi azîmet-i şikârıGeldi eve getdi ihtiyârı
1438 Tarh etdi binâ-yı resm-i peyvendTedbir ile buldı bir hıred-mend
1439 Kim lutf ile söz kılanda takrîrTakrîri verürdi daşa tağyîr
1440 İn‘âm edüben ana besî mâlLeylî talebine kıldı irsâl
1441 Şart eyledi ol bülend-ahterKim olsa bu kâm-ı dil müyesser
1442 Sarf eyleye genc ü mâl-i âlemCânâne yolında belki cân hem
1443 Çün geldi bu râz-ı dil beyânaOldı ana râzı ata ane
1444 Ol müşterîye verildi zühreŞâyeste görildi mâra mühre
1445 Çün İbni Selâma yetdi peygâmTenbîh-i neşât ü müjde-i kâm
1446 Deryâ-yı neşâtı geldi mevceBaş çekdi nihâl-i bahtı evce
1447 Mahzen mahzen cevâhir açdıHırmen hırmen nisâr saçdı
1448 Açdı der-i genc-i gevher ü zerFakr ehlini eyledi tevân-ger
1449 Ol servün ayağı bağlu oldıÂzâde iken adağlu oldı
Bu Nevfelün Mecnûn ile mukaddime-i ihtilâtıdurveOl cevher-i pâkden tezyîn-i bisâtıdur
1450 Sâkî yine kasd-ı cân eder gamVer câm-ı lebâleb ü demâdem
1451 Bî-kes kalubem men-i sebük-râySen eylemesen mana maded vây
1452 Men şîftenün penâhı olgılBî-kesler ümîd-gâhı olgıl
1453 Cehd eyle vü kılma bir işe ahdV’er ahd etsen vefâya kıl cehd
1454 Şemşîr-i mübâriz-i fesâneBu rezmde beyle batdı kana
1455 Kim var idi bir huceste-fercâmOl asrda âdil ü nîkû-nâm
1456 Tîğiyle mesaff müşkili hallMa‘rûf-ı zemâne adı Nevfel
1457 Hem aşk yolunda çoh yöğürmişHem çoh sitem-i zemâne görmiş
1458 Bezminde misâl-i dürr-i meknûnBir gün ohunurdı şi‘r-i Mecnûn
1459 Gâyetde beğendi tarz-ı pâkinMazmûn-ı kelâm ü sûz-nâkin
1460 Sordı sıfatın dediler ey şâhÂşüfte kılupdur anı bir mâh
1461 Rüsvâlığı edüp özine pîşeDâm ü ded ile gezer hemîşe
1462 Nevfel kılup ârzû-yı MecnûnAshâb ile kıldı azm-i hâmûn
1463 Bir gûşede gördi hâr ü mehcûrHâli nesak-ı salâhdan dûr
1464 Etrâfını tayr ü vahş almışVahşet anı bir hisâra salmış
1465 Çün dâire-i sübâ‘-ı hâilKat‘etdi sipeh görüp selâsil
1466 Mecnûna yetişdi ol vefâ-dârÂsâr-ı telattuf etdi izhâr
1467 K’ey haste nedür bu çekdüğün rencVîrânede zâyî etdüğün genc
1468 Vahşî ne bilür senün makâmunHem-cinsleründen iste kâmun
1469 Hâl ehlisen iste ehl-i hâliSahrâlara düşme lâübâlî
1470 Devlet dilesen hümâdan isteGenc isetesen ejdehâdan iste
1471 Gam çekme ki men olınca gam-hârYârun sana an-karîb olur yâr
1472 Ger olsa zer ile iş ser-encâmYük yük tökelüm zer alalum kâm
1473 V’er olsa garaz mesaffa muhtâcBiz kan tökelüm sen eyle târâc
1474 Ancak olagör menümle hem-demMen kim senünem senündür ol hem
Bu Mecnûnun Nevfel ile derd-i dil edâsıdurveŞerh ü tafsîl-i mâcerâsıdur
1475 Mecnûn dedi ey yegâne-i ahdTedbîrüme çohlar etdiler cehd
1476 Çoh ehl-i azâyim etdi tedbîrOlmadı perî bu dîve teshîr
1477 Toprağlara tökildi çoh zerOlmadı bu kimyâ müyesser
1478 Sende bilürem ki lutf çohdurNe sûd çü mende baht yohdur
1479 Sürme bilürem ki arturur nûrNe fâide göz eğer ola kûr
1480 İkbâlüme yohdur i‘timâdumMüşkil görinür menüm murâdum
1481 Ah er kılasen bu şuğle ikdâmRâyunca iş olmaya ser-encâm
1482 Hem dûstum olmaya mana yârHem düşmen ola ne dûst kim var
1483 Bahtum bilürem menüm yamandurSûd istedüğün mana ziyandur
1484 Bahtum sıfatında bir gazel varDâim kılurem men anı tekrâr
Bu gazel Mecnûn dilindendür
1485 Vefâ her kimseden kim istedüm andan cefâ gördümKimi kim bî-vefâ dünyâda gördüm bî-vefâ gördüm
1486 Kime kim derdümi izhâr kıldum isteyüp dermânÖzümden min beter derd ü belâya mübtelâ gördüm
1487 Mükedder hâtırumdan kılmadı bir kimse def‘-i gamSafâdan dem uran hem-demleri ehl-i riyâ gördüm
1488 Eğer su dâmenin dutdum revân dönderdi yüz mendenVe ger gözgüden umdum sıdk aks-i müddeâ gördüm
1489 Ayak basdum reh-i ümmîde ser-gerdânlığ elverdiEmel ser-riştesin dutdum elümde ejdehâ gördüm
1490 Mana gösterdi gerdun tîre bahtum gözgüsin yüz kezMen-i bed-baht ana her gâh kim bahdum kara gördüm
1491 Fuzûlî ayb kılma yüz çevirsem ehl-i âlemdenNeden kim her kime yüz dutdum andan yüz belâ gördüm
Bu Nevfelün Mecnûna ümmîd-vârlığ verdüğidürveHüsn-i musâhabetiyle rızâsın ele getürdüğidür
1492 Nevfel dedi ey edîb-i kâmilFeyz-i nazarumdan olma gâfil
1493 Li’llâhi’l-hamd gayretüm varGayret kadarınca kudretüm var
1494 Sen cehd eyle ki yâr ola ehlÇün yâr ola ehl kârdur sehl
1495 Mecnûn hem ümîd ile olup şâdTerk etdi tarîk-i tab‘-ı mu‘tâd
1496 Hem sildi gubâr-ı fark u gîsûHem eyledi kat‘-ı nâhun ü mû
1497 Hem cismine verdi zîb-i câmeHem başına zîver-i imâme
1498 Bezm-i tarabı makâm dutdıMeyl–i tarab etdi câm dutdı
1499 Nevfel hem olup mülâzim-i ahdİmdâdına kıldı cân ile cehd
1500 Aldı ele müşg-bâr hâmeLeylî haşemine yazdı nâme