801 Olmışdı gül ile sebze-i terFirûze-fürûz ü la‘l-perver
802 Bir niçe musâhib-i vefâ-dârMecnûn-ı şikesteni görüp zâr
803 Her yan dediler ki ey belâ-keşGül çağıdur olmagıl müşevveş
804 Bu faslda âdemî gerek şâdEndûh ü belâ vü gamdan azâd
805 Çün ebr değülsen olma giryânÇün seyl değülsen etme efgân
806 Gül kimi bırahma sîneye çâkSebze kimi etme bisterün hâk
807 Ancak özüni esîr-i gam kılLutf eyle hırâma gel kerem kıl
808 Sahrâ dutalum mey içelüm şâdEndûh ile olma beyle mu‘tâd
809 Ey gonca-dehân ü serv-kâmetGül oyna zamânı kıl ferâgat
810 Pâkize vücûda hayfdur gamBeyle dahi kalmaya bu âlem
811 Şâyed açıla gül-i murâdunMuhkem kıl esâs-ı i‘tikâdun
812 Seyr üzre bu nevbahâr faslıŞâyed bulına nigâr vaslı
813 Mecnûn-ı hazîn ayağa durdıSahrâlara seyr içün yüz urdı
814 Giryân giryân kılurdı seyrânHayrân hayrân gezerdi her yan
815 Geh sezbeye arz-ı râz ederdiGeh lâleye min niyâz ederdi
816 Çeşmine sürerdi lâle dâğınÂşık sağınup öpüp ayağın
817 Nergis gözine nigâh ederdiYârı gözin anup âh ederdi
818 Söylerdi benefşeye gam-ı dilKim söyleye olsa yâra vâsıl
819 Bülbüllere şerh ederdi hâlinKumrîlere mihnet ü melâlin
820 Her turfe çiçek görüp çeküp âhMenzil menzil gezerdi nâgâh
821 Bir menzile düşdi reh-güzârıKim seyrde idi anda yârı
822 Bir niçe perî-ruh ile hem-demMecnûn-ı şikesteden mukaddem
823 Leylî güzer etmiş ol fezâyaSalmış gül ü lâle üzre sâye
824 Bir sebzeye sebz har-geh urmışMeh sahn-ı felekde hâle kurmış
825 Gonca kimi ol latîf har-gâhGül berki kimi içinde ol mâh
826 Mecnûna mukâbil oldı LeylîBahr-ı gama yetdi derd seyli
827 Leylî deme şem‘-i meclis-efrûzMecnûn deme âteş-i ciger-sûz
828 Leylî deme cennet içre bir hûrMecnûn deme zulmet içre bir nûr
829 Leylî deme evc–i hüsne bir mâhMecnûn deme mülk-i aşka bir şâh
830 Leylî deme bir yegâne-i dehrMecnûn deme bir fesâne-i şehr
831 Leylî çemen-i belâ nihâliMecnûn felek-i vefâ hilâli
832 Leylî meh-i âsmân-ı haşmetMecnûn şeh-i kişver-i melâmet
833 Leylî saf-ı ehl-i hüsn emîriMecnûn ser-i kûy-ı gam fakîri
834 Leylî işi işve vü kirişmeMecnûn gözi yaşı çeşme çeşme
835 Leylî vü neşât-ı hüsn kâmıMecnûn ü belâ-yı aşk dâmı
836 Leylî vü letâfet-i dil-ârâyMecnûn ü melâmet-i gam-efzây
837 Leylîde kemâl-i hüsn ile zevkMecnûnda cemâl-i Leylîye şevk
838 Leylî sadef-i hayâya bir dürMecnûna anunla min tefâhür
839 Leylîde visâl-i dûst meyliMecnûnda hem ârzû-yı Leylî
840 Ol iki sehî-kad ü semen-berBirbirine oldılar berâber
841 Fûlâda sataşdı seng-i hâreOd düşdi karâr ü ihtiyâra
842 Bir sâza düzildi ol iki târGerm oldı revâc-ı nâle-i zâr
843 Ol bahtı muna neşât buldıBu gördi anı mukayyed oldı
844 Mecnûnda karâr dutmayup hûşDeryâ-yı tehayyür eyledi cûş
845 Bir dem bahabilmedi ol ayaDüşdi yüzi üzre misl-i sâye
846 Leylî hem itürdı ihtiyârınBir dem görebilmedi nigârın
847 Hayrânlığı ol makâma yetdiKim düşdi ayakdan ussı getdi
848 Gül suyu sepüp revân yüzineLeylîni getürdiler özine
849 Her yan dediler ana ki ey mâhNâgeh olur atan anan âgâh
850 Kim gayr ile âşinâ olupsenBir dilbere mübtelâ olupsen
851 Vermez bu reviş netîce-i hûbŞâyeste değül sana bu üslûb
852 Yahşi nazar eylesen yamandurHem bize vü hem sana ziyandur
853 Andan götürüp bisât ü har-gâhOl mâh-likânı hâh ü nâ-hâh
854 Öz bürcine kıldılar revâneTâ olmaya vâkıf ata ane
855 Söz demediler bu mâcerâdanNe gencden ü ne ejderhâdan
856 Mecnûnı hem etdi çeşm-i hûn-bârSular saçuben yüzine bîdâr
857 Gördi ki nigârdan nişan yohBir cism-i füsürde var cân yoh
858 Dîvâne kalup perî gedüpdürSalup anı dil beri gedüpdür
859 Çâk eyledi câme kıldı nâleHâli bedel oldı özge hâle
860 Terk etdi libâs-ı lâle-gûnıRaht oldı tenine eşk-i hûnı
861 Ger mâtem içün misâl-i hâmeSarmışdı başa siyeh imâme
862 Çizgindi başına dûd-ı âhıYandurdı imâme-i siyâhı
863 İkrâh ile çıhdı pîrehendenÂr etdi şehîd-i gam kefenden
864 Na‘leyni bırahdı ol belâ-cûKim âşıka pây-benddür bu
865 Hem-demlere özr kıldı âğâzK’ey bir niçe hem-nişîn ü hem-râz
866 Seylâb-ı hücûm-ı aşk yetdiMen şîfte-hâli garka etdi
867 Olman men-i haste ile hem-demTâ batmayasuz bu suya siz hem
868 Men reng-i melâmete boyandumSevdâ-zedeliğ odına yandum
869 Elbette bir od ki düşdi cânaÂhir dutuşup çeker zebâne
870 Düşvâr belâmı sehl sanmanSiz dahi menüm oduma yanman
871 Menden size düşmesün bir ahkerÇün değmedi hayr değmesün şer
872 Sevdâ siyeh etdi rûzgârumAşk aldı inân-ı ihtiyârum
873 Men bir kuşem uçdum âşiyandanMen handan ü meyl-i hâne handan
874 Kılman mana ev hikâyetin çohDahi menüm anda varmağum yoh
875 Sizden sorar olsa ata hâlümKeyfiyyet-i mihnet ü melâlüm
876 Söylen ki fenâya verdi rahtınEyyâm siyâh kıldı bahtın
877 Ey pîr-i şikeste-hâl ü nâ-şâdTanrı’yçün elümden eyleme dâd
878 Deme ki nedür bu mâcerâlarSenden mana yetdi bu belâlar
879 Men bilmez idüm gam-ı cihânıTeşvîş-i zemîn ü âsmânı
880 Âsûde serâçe-i ademdeNe gussada idüm ü ne gamda
881 Bilmezliğ ile hem-râz idi hâlümNe hüsn ü ne aşk idi hayâlüm
882 Sen vâsıta-i vücûdum oldunSen mâni‘-i feyz-i cûdum oldun
883 Umdun ki menümle olasen şâdDerdâ ki ümîdün oldı ber-bâd
884 Men yoh olubem sen imdi var olÖzge halefe ümîd-vâr ol
885 Ma‘zûr dut ey azîz ma‘zûrMen kasd ile senden olmadum dûr
886 Çoh sıdk ile eyledüm ana azmKim devlet-i vasluna yetem cezm
887 Su saldı yoluna eşk-i hasretDâmânumı dutdı hâr-ı mihnet
888 Tahrîr kılup münâsib-i hâlBu şi‘ri hem etdi ana irsâl
Bu gazel Mecnûn dilindendür
889 Fesâd-ı aşkı tâ gördüm salâh-ı akldan dûremMeni rüsvâ görüp ayb etme ey nâsih ki ma‘zûrem
890 Eğer çâk-i girîbân eylesem men‘eylemen çün menMetâ‘-ı nengden ârî libâs-ı ârdan ûrem
891 Men ü sahrâ-yi vahşet menzil etmen âfiyet küncinEsir-i dâm-ı zulmet olmazem çün tâlib-i nûrem
892 Temerrüd akl fermânından etsem dûstlar bi’llâhMeni re’yümle sanman aşk sultânına me’mûrem
893 Mana kim ta‘ne eyler kim nasîhat ehl-i âlemdenHoşem kim i‘tibar-ı aşk ile her dilde mezkûrem
894 Belâ-yı aşk u derd-i dûst terkin kılmazem zâhidNe muştâk-ı behiştem sen kimi ne tâlib-i hûrem
895 Hayâl-i çîn-i zülf ü tâk-ı ebrûsiyle zevküm görSanasen haşmet ile Kisrîyem kadr ile Fağfûrem
896 Garaz bir ad imiş âlemde men hem eyledüm bir adBi-hamdi’llâh Fuzûlî rind ü rüsvâlıkda meşhûrem
Bu Mecnûnun cünûnunun sıfatıdurveVâdî-i aşk sevdâsının keyfiyyetidür
897 Ol şîve-i aşk içinde mâhirKıldukta vasiyyetini âhir
898 Kıldı gözedüp tarîk-i vahşetEshâbdan inkıtâ‘-ı ülfet
899 Sahrâya düşüp güneş misâliTenhâ yürür oldı lâübâlî
900 Her daşa ki yetdi tökdi yaşınLa‘l eyledi kûh ü deşt daşın